Sneak Peek / 5 Şehir

Hayat Gailesi

içimdeki çocuk düştüğünde ve ağlayası olduğunda kendisine karşı tutumum onu görmezden gelmek oluyor. aksi takdirde şımarıyor ve yaşamama engel oluyor.

Hergün Bir Şarkı Adeta #66

önce

aklımdan çıkmıyorsun

ve aklım çıkıyor

sonra zaman geçiyor ve

aklımdan çıkacaksın diye aklım çıkıyor

hep yeni baştan

Hergün Bir Şarkı Adeta #65

bin yıl öncesinden bu ana yansıyan bir beste hildegard von bingen'inki. hatırlatmak için uzun zaman ötesinden gelmiş bir mitos. onca zaman sonra söylediklerinin tercümesi mağrur olma kanka senden fazla followerı olan var şeklinde okunuyor artık.

Hergün Bir Şarkı Adeta #64

düne kadar, benmerkezli bir evrenin ağırlık merkezinde yer aldığımı sanıyordum. herkese bir yarıçap kadar uzakta, aynı mesafede, tek başımaydım. geçen haftaki konserinde pj harvey son şarkısını near the memorials to vietnam and lincoln olarak seçmişti çünki üstümdeki vietnam'dan aldığım tişörtü görmüş, bana bir gönderme yapmak istemişti. çeperimdeki herkesin hayatı bana yapılan göndermeler üzerinden rahatlıkla okunabilirdi zaten. 

dün de aynı inanç ile eve doğru yürürken, okuduğum ve izlediğim tüm odysseylere dayanarak yerdeki kurumuş yaprağa bir tekme attım. onu epik bir yolculuğa çıkarmak istiyordum ne var ki bütün varlığımla ittiğim bu yaprak evrende bir kaldırım taşı kadar yer değiştirmişti. yoksa kendimi biraz fazla mı önemsiyordum?

Hayvanlar Alemi

ben: nuh'un gemisine katılmaya sizi iten neydi öğrenebilir miyiz?

kartal: nuh bey yeni bir dünya söylemi ile karşıma gelince ilgimi çekti açıkçası. önceki yaşantımdaki günlük rutinim, sonsuz mutsuzluk sağlayan bir dönergece benzemeye başlamıştı zaten. alıp başımı gitmek istiyordum. kanatlı hayvanların krallığı pozisyonunun önerilmesi de cabası. şans işte..

ben: burdan önce şamanizmi yaymaya çalışan bir misyoner olduğunuz söylentileri dolaşıyor gemide. işin aslını bir de sizden dinleyebilir miyiz?

maymun: bunun neden kulaktan kulağa fısıltılar halinde yayıldığını anlayamıyorum açıkçası. sanki ben birşey saklıyormuşum gibi. evet, önceden şamanizme gönül verdiğim doğrudur. hangimiz gönül vermedik ki doğa ile birlikte yaşadığımız bu düzene. lakin bizim yaratamadığımız ilgi çekici mitosları insanın kolaylıkla ortaya koyabildiğini gördüm. ve burdayım işte.

ben: sizin burda bulunma sebebinizi de alabilir miyiz kısaca?

at: ıssız koylarda çırılçıplak yüzmeyi, yeni yerler görmeyi, kainatın bütün seslerini, titreşimlerini, yüzlerini seviyorum ben. hayat felsefem gereği bu böyle ve sonradan ah o gemide ben de olsaydım dememek için atladım gemiye.

leylek: bir kaç gündür diğer arkadaşlarla konuştuğunuzu görüyorum. herkesin neden burda olduğunu merak ediyormuşsunuz. bu, benim de ilk günden beri kendime sorduğum bir soru. neden burdayım? insana birincil tür olmanın vaadedildiği bu yeni düzen içinde yer almak istiyor muyum? hiç sanmıyorum ama ölmek, yok olmak da istemiyorum.

Gnothi Seauton

sen benim kim olduğumu biliyor musun?

sen benim kim olduğumu biliyor musun?

sen benim kim olduğumu biliyor musun?

sabahları bilinçaltımın temsilcisi ile yansımalar üzerinden yaptığımız konuşmalar, aynı repliğin tekrarlanmasından ibaret hale geldi. 

We start off with high hopes, then we bottle it. We realise that we’re all going to die, without really finding out the big answers. We develop all those long-winded ideas which just interpret the reality of our lives in different ways, without really extending our body of worthwhile knowledge, about the big things, the real things. Basically, we live a short disappointing life; and then we die. We fill up our lives with shite, things like careers and relationships to delude ourselves that it isn’t all totally pointless.

― Irvine Welsh, Trainspotting

kral arthur, ikeadan aldığı yuvarlak masasını kurmak için uygun anın gelmesini bekliyordu. uzun zamandır köylülerdi, asilzadelerdi derken uğraşacak vakti bir türlü bulamamıştı. yani ikeadan gelsin yapsınlar diyorum ama hem çok sonraya randevu veriyor pis adamlar hem de tanrılarına onlarca kurban istiyorlar. 

dertler içersindeki arthur, habercilerin  gelip de şövalyelerin dönüşünü haber vermesiyle görünce bir kat daha bunaldı ve şimdi nerde bizim yuvarlak masa diye tutturcaklar yine diye geçirdi içinden.

lordum diye girdi söze baş şövalye, başını önüne eğmişti. şimdiye kadar kralına karşı saygıda hiç kusur etmemiş, o ne isterse istesin derhal yerine getirmişti. başını hafifçe kaldırarak devam etti  ülkenin dört bir yanını gömme dolaplarla çevreleyip döndük yanınıza yüce arthur! sevinç içindeyiz, bundan gayrı uzunca bir süre ne yeni toprak fethi gerekir bize ne başka birşey. bütün krallık koyalım eşyalarımızı gömme dolaplarımıza da rahatlasın ortalık. sonra da koyalım şarapları kadehlere! arthur, duydukları karşısında o kadar memnun olmuştu ki şaştı kaldı bir süre, çok uzun sürmedi ama girdi söze. ah benim düşünceli şövalyelerim, beni ne büyük bir dertten kurtardığınızın farkındasınız değil mi? farkındasınız tabii. sizin gibi zeki insanlar her şeyin farkındadır. ah dostlarım! sizlere karşı mahcubiyetimi nasıl ifade edeyim bilemiyorum. siz ülkeyi gömme dolaplala donattınız ama ben bir yuvarlak masa kuramadım. ama söz, şu ortalık bir düzene girsin, eşyalar girsin dolaplara, o zaman görün beni cin fikirlerimle işte.

krallık kısa süre içinde düzene girdi. ve tıpkı dediği gibi, her seferinde yeni cin fikirler ile geliyordu arthur yuvarlak masaya.

dostlarım! ne dersiniz bir gömme dolabı sırf çoraplara mı ayırsak? daha bir düzenli olmaz mıydı?

x: bir sorun mu var, iyi görünmüyorsun.  

y: ben.. allahtan başka hiçbirşeyden korkmuyorum. 

x: nasıl yani, anlamadım. sorun allahtan korkman mı yoksa başka hiçbir şeyden korkmaman mı?

y: geceleri yatağımın altındaymış gibi hissediyorum. doğru düzgün uyuyamıyorum günlerdir. 

x: bi dakika ya neden bahsediyorsun sen? kimmiş yatağının altında olan, allah mı yatağının altında? 

y: ...

x: peki konuşuyor mu, baksana belki yeni peygamber olarak seni kestirmiştir gözüne.

vertigo 2: holy god'dan bir sahne

Sound of Tehran

tahran'da çektiğim fotoğraflara, fotoğraflardaki insanlara aylar sonra bakarken küçük insanlığın yılmaz bir neferi olduğumu tekrar tekrar hatırlıyorum.

her şehrin bir tınısı vardır önkabulü ile hareket edecek olsaydım tahran'a doğru, gördüklerim bir philip glass bestesine benzer şekilde titreşirdi herhalde. istanbul'da, koca bir senfoni içinde var olmaya çalışan, sesini çıkarmak için sırasını bekleyen davul gibiyim. sıram geldiğinde ortaya çıkan gümleme düşüncelerimin önemini yansıtır yükseklikte olmalı. herkes duymalı söylediklerimi ve behold diye haykırmalılar. 

gözlerimi kapıyorum. cebimde önkabulüm tahran'dayım şimdi. minimal bir atmosferde, sanki her söylediğim önemli. tıs diye vursam zilime herkes duyacak. düşünüyorum da söyleyecek neyim var önemli olan? içimdeki davul egosuyla barınamıyorum oralarda tabii ki, açıyorum gözlerimi.

çocuk! sen o kuşları vuruyorsun ama ölüp de öbür dünyaya gittiğinde o kuşlar seni vurmayacak biliyor musun? çünkü onlar ne bizim gibiler ne de alfred hitchcock gibi..

unutmam mümkün olsaydı, unutmak sürekli olsaydı, gözlerim kapansaydı da azar azar uykunun ötesine, mutlak hiçliğe gömülebilseydim, varlığımı artık hissedemez olacağım noktaya varsaydım, bir mürekkep damlasında, bir musiki ahenginde ya da renkli bir ışında erir giderdim ve sonunda dalgalar ve şekiller öyle büyürlerdi ki, hissedilemezin içinde silinir, yok olurlardı. O zaman dileğime kavuşurdum.

Sadık Hidayet - Kör Baykuş

tahran sokak lezzetlerinde bu hafta kiarostami beye konuk oluyoruz. kendisi tezgahında sol tarafta yer alan şişe geçirilmiş düzenli pancar birlikleri ile iran devrimindeki islami güçleri, çokluk halinde mücadelelerini sürdüren, partileşme sorununu aşamamış sağ taraftaki fasulyeler ile de solcu insanları sunuyor sofralarımıza. afiyet olsun.

islam mitolojisinde henüz bilmediğimiz ama saçlarını gören erkekleri taşa çeviren bir kadın figürü mü var yoksa? 

bir kadının saçlarını dünya gözüyle hem de kendi gözlerimle gördüm ve yok oldum.

 

kutusunu başörtüsünün altına gizlemiş olan pandora güvenlik önlemlerine aldırmıyor, birazdan olacaklardan habersiz mastürbasyonlarına devam eden  zavallı erkeklerin arasında, usul usul ilerliyordu. son anlarını, bu penis cennetinin içinde ve tadına vararak geçirmeyi planlamıştı. ne var ki cinsel içerikten aldığı hazzı hiçbir zaman istediği kadar uzatmak kısmet olmamıştı pandora'ya.

bam!

Hergün Bir Şarkı Adeta #63

yunanistan'ın kuzeyinde, makedonya sınırındaki çitlerin yakınında, sınırı geçmek için bekleyen yüzlerce suriyeli mülteci var. içlerinden birinin, zamanında suriye'de ingilizce öğretmenliği yapmış olan Masloum'un söyledikleri, son zamanlarda duyduğum en siyasi cümlelerden birisini içeriyor.

We want to pressure governments on both sides of the border. They tell us it is pointless but there’s no going back for us. We’ve decided to live like humans and we will succeed.

 

bugünün şarkısı, ceplerine umutlarını doldurup evlerinden ayrılanlar ve onlara kucak açanlar için.

Hergün Bir Şarkı Adeta #62

muse ile tanışmamın ondördüncü yıldönümünü, hem riff leri  hemi de dr. strangelove or: how i learned to stop worrying and love the bomb temalı klibi ile zihnimde yer etmiş olan time is running out adlı şarkıyla kutluyorum. kutlu olsun!